همت

همت

Yazdanpanah Askari    ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

همت (ه مَ) [ع . همة] ۱ - (مص م) قصد کردن. ۲ - خواستن. ۳ - (اسم مصدر) اراده، قصد. ۴ - خواست. ۵ - سعی، کوشش. ۶ - (اِ) اراده قوی، عزم جزم. ۷ - بلندنظری، سعه صدر. ۸ - دلیری، شجاعت. ۹ - کمال مطلوب[۱]

همت (به انگلیسی: Diligence ; Zeal) جوشش یا همت، سعی و کوشش است که برای انجام کاری صورت می‌گیرد، و به آرزوها و تصمیمات اطلاق می‌شود.

همت عالی به معنی عزم راسخ و قوی است.

همت اصطلاحاً عبارت است از قصد و توجه دل به تمام قوای روحانی و هدایت آنها به سوی حق برای وصول به کمال برای خود یا برای دیگران.

این واژه به اخلاص نسبت به شیء یا شخص معینی نیز اطلاق می‌شود و به این معنی مترادف حماسه (پهلوانی) و حمیّت و جوانمردی است.[۲]

جمع کردن توجه و اراده به واسطه قوت روحانیت نفس را «همّت» گویند[۳]

منابع

1. ↑ محمد معین، فرهنگ فارسی معین، مدخل
2. ↑ جمیل صلیبا؛ منوچهر صانعی دره بیدی، 'فرهنگ فلسفی،، انتشارات حکمت - تهران، چاپ: اول، ۱۳۶۶ ص ۶۷۵
3. ↑ ابوالفضل هاشمی ئی، تبیین مسئله «همّت» عارف و نقش آن در انجام اعمال خارق‌العاده، حکمت اسلامی، سال چهارم، شماره اول، پیاپی ۹، بهار و تابستان ۱۳۹۴